เป็นชาติหนึ่งซึงพูดในภาษาในตระกูลไต สันนิษฐานว่าภาษาแสก คือหมายความว่า แจ้งหรือสว่าง เป็นภาษาตระกูลไตที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงรักษารูปแบบของภาษาดั้งเดิมไว้  ชุมชนชาวไทยแสกเดิมมาข้ามแม่น้ำโขงมาจากหมู่บ้านกระแด้ง ตำบลโพธิ์คำ เมืองท่าแขก และแขวงคำม่วนประเทศลาว ที่อพยพมายากแคว้นสิบสองปันนาในประเทศจีน 

ปัจจุบันมีชุมชนชาวไทยแสกกระจายอยู่ในสองจังหวัด คือ นครพนม และสกลนคร จำนวน 5 หมู่บ้าน ประชากรประมาณ 3536 คน 969 ครัวเรือน  เป็นชุมชนที่มีที่ดินทำกินเฉลี่ยครัวเรือนละ 10 ไร่ และร้อยละ 74.2 ปลูกข้าวไว้บริโภค และข้าวมีบริโภคเพียงพอตลอดทั้งปีหรือมากกว่า  ยังคงเป็นชนเผ่าพื้นเมืองที่ประชากรมากกว่าร้อยละ 97.5 ที่ยังคงพูดภาษาชนเผ่าตนเองได้อยู่

ประเพณีและวัฒนธรรมของชาวแสก "พิธีกินเตดเดน" เป็นประเพณีพิธีกรรมอย่างหนึ่ง โดยการประกอบพิธีกรรมขึ้นมาเพื่อเป็นการแสดงความกตัญญูกตเวทีต่อ "โองมู้" ที่ชาวไทแสกเคารพนับถือ ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของชาวไทแสก เป็นผู้มีพระคุณต่อลูกหลานรุ่นหลังๆ สืบต่อกันมา "โองมู้" จะทำหน้าที่คุ้มครองอันตรายที่เกิดขึ้นในหมู่บ้าน และดลบันดาลให้สิ่งต่างๆ เกิดขึ้นตามที่ "ผู้บ๊ะ" (บนบาน) โดยมี "กวนจ้ำ" เป็นสื่อกลางในการประกอบพิธีกรรม แต่ถ้าหากลูกหลานประพฤติมิชอบ ไม่เหมาะสม หรือทำพิธีบนบานแล้วไม่ประพฤติปฏิบัติตามในสิ่งที่ถูกดีงามหรือไม่มีพิธีกรรม เก่บ๊ะ (พิธีแก้คำบนบาน) ก็จะทำให้เกิดเหตุเภทภัยในครอบครัว

ปัจจัยที่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลง เกิดหลายปัจจัยทั้งภายนอกและภายใน ตั้งแต่กระแสโลกาภิวัฒน์ การสาธารณูปโภคพื้นฐาน การคมนาคมที่สะดวกมากขึ้น ระบบการศึกษา การเมืองการปกครอง สิ่งเหล่านี้ส่งผลโดยตรงต่อวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของชาวไทแสก มีสมาชิกชาวไทยแสกอย่างน้อยร้อยละ 63 ที่ต้องทำงานรับจ้าง และในจำนวนนี้มี 25 ครัวเรือนที่ออกไปรับจ้างนอกพื้นที่จังหวัด